است . بنابر اين حديث نور مساوى با قرآن مجيد است . 4 - عبارات دهلوى صراحت داشت در اين كه اميرالمؤمنين على عليه السلام بر ديگر صحابه مزيّت و برترى دارد و روايتش قطع و يقين مىآورد . از سوى ديگر ، سخن دهلوى كه مىگويد : « آن حضرت در نزد شيعيان معصوم است » چندان درست نيست ؛ زيرا عدّه‌ى زيادى از اهل سنّت به عصمت آن حضرت تصريح كرده‌اند كه از آن جمله پدر خود دهلوى است ، چنان‌كه اين مطلب از كتاب « تحفة اثنى عشريه » و « تفسير » او ثابت مىشود . بنابر اين اعتقاد به معصوم‌بودن آن حضرت ، نزد هر دو گروه ( شيعه و سنّى ) ثابت و مسلّم است . 5 - ظاهر كلام او اين بود كه روايت اين عدّه از صحابه - كه در بين آنان على و ابوهريره بودند - از روايت ابوبكر و عمر و عايشه قوىتر است . بنابراين حديث نور را - كه آن عدّه ، كه در بينشان على و ابوهريره بودند ، نقل كرده‌اند - قوىتر است از آن چه كه آن‌ها روايت كرده‌اند . نصّ روايات حافظان حديث و دانشمندان اهل سنّت در اين جا به تفصيل ، عين عبارات حافظان حديث و دانشمندان اهل سنّت را درباره‌ى حديث نور مىآوريم . 1 - روايت احمدبن‌حنبل در كتاب « تذكرة الخواص » اين عبارت آمده است : حديثى است در مورد آن‌چه كه حضرت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم از آن آفريده شده است . احمد در فضائل گويد : حديث كرد ما را عبدالرزّاق از معمّر از زهرى از خالدبن‌معدان از زاذان از سلمان كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « من و علىّبن‌ابىطالب نورى بوديم در پيشگاه خداوند متعال ، چهار هزار سال پيش از آن‌كه حضرت آدم را بيافريند . هنگامى كه خداوند آدم را آفريد ، آن نور را به دو بخش تقسيم كرد ، بخشى من و بخشى على شد . »